Recent werk van Rudolf
Vrolijke bakens en meditatieve attracties

Rudolf Holleman maakt bakens. Attracties in de letterlijke zin van het woord: aantrekkers. [*]

Hij wil aandacht trekken, beelden maken die van verre zichtbaar zijn. Niet zozeer om de aandacht op hemzelf te vestigen, maar om de kijker te inspireren.
Vlagvertoon - maar van een vrolijke bedachtzame soort.


[*] In de natuurkunde zijn 'vreemde attractoren' punten waaromheen de chaos zich ordent, plekken waar natuurconstanten structuur uit chaos laten ontstaan; plekken waar misschien leven kan ontstaan.
  

Gevraagd wat hij zichtbaar wil maken in zijn beeldend werk, vertelt Holleman over zijn jeugd in Haarlem. Over zijn verjaardagen indertijd, als vlaggen en wimpels klapperden in de lentewind ter ere van de koningin, of natuurlijk eigenlijk voor hem. Hij verwijst naar de kleuren, geuren en het gevoel van opwinding van de voorjaarskermis - de woonwagens, het opbouwen van de wonderbaarlijke mechanische attracties: staal, kogellagers en motoren, grillige vormen, felle kleuren. Hij vertelt over de levende lentewind die geurend van zee over het strand landinwaarts waaide en het glasheldere jonge licht van die aprildagen. En over de vluchtige tijdelijkheid van dat alles.  
Die tijdelijkheid is in Hollemans werk echter geen reden tot melancholie of gevoelens van onmacht omdat dat verleden voorgoed voorbij is. Integendeel. De vluchtigheid en beweeglijkheid zijn onlosmakelijk deel van het vrolijke schouwspel, misschien wel de kern ervan, en uiteindelijk blijft alles behouden. Misschien veranderen de dingen van vorm of kleur, maar ze herrijzen steeds weer, beweeglijk, kleurrijk, in harmonie. Hollemans beelden zijn dan ook tegelijk vrolijk en meditatief. Die dualiteit typeert het werk. Het werk is nergens schreeuwerig, getormenteerd of agressief. Het straalt rust uit. Geen naar binnen gekeerde rust, geen saaie navelstaarderij, maar vrolijke, levendige meditatie.  

 

Geometrische symmetrieën - vierkanten, cirkels, ellipsen - vormen vaak het uitgangspunt, maar het werk is beweeglijk, steeds wordt de symmetrie weer doorbroken. De grondvormen zijn eenvoudig, geschilderd in krachtige heldere kleuren. De sculpturen kunnen als mobiels in vele standen worden gezet - zo uiteenlopend dat het werk in verschillende standen onherkenbaar transformeert. In zekere zin bevatten de werken met vierkanten, ellipsen en cirkels een oneindige verzameling vormen en kleurcombinaties binnen één sculptuur. En toch is er identiteit. Een aantrekkelijke identiteit.

Marco Kunst mei 2002

 
Zwaai